Me

Er zijn mensen die voor ze zijn geboren al weten wat ze later willen worden. Of in ieder geval er vlak na. En hun hele leven daarop instellen, opleiding en verdere keuzes. Om de

Toen

een of andere reden past dat niet bij mij. Ik heb in die zin nooit een planning gemaakt. Ik deed wat er langs kwam en binnen m’n interessegebied lag. (M.u.v. de basisschool en de middelbare school, dat waren verplichtingen waar ik niet onderuit kwam en waarvan ik achteraf moet toegeven dat ze een (kennis)basis zijn geworden voor veel andere dingen).  Zo ben ik min of meer toevallig aan m’n beroepsopleiding begonnen. En heb daar nooit spijt van gehad. Zo ben ik ook min of meer toevallig  – alles kwam ‘zomaar’ langs – , in m’n banen gerold. Ik heb gepakt en wonderlijk genoeg gekregen wat langs kwam en bij me paste. Ook daar heb ik nooit spijt van gehad. Waar ik me niet goed thuis voelde, niet genoeg leerde of waar te weinig gebeurde, heb ik relatief snel achter me gelaten en meegenomen in m’n ervaringen. Er kwam precies op het goede moment altijd wel iets voorbij. Zonder planning. Een abrupte wending, door een ongeval waar ik totaal geen invloed op had, in m’n vooral werkzame- maar ook fysieke leven, heeft geen afbreuk aan mijn verhaal gedaan. Alles gaat gewoon mee in het geheel.  Ik heb ook niet het gevoel dat ik ergens iets heb gemist of een foute keuze heb gemaakt. Alles past volmaakt. Natuurlijk heb ik ideeën over wat ik ook nog wel graag had gedaan. Zoals muziekinstrumenten maken, werken met hout. Maar graag is geen ‘liever’. Het had ook gekund. En dan had m’n leven er maar ietsje anders uitgezien dan nu, want ik ben ik.

Nu

Met schilderen of fotograferen is het net zo. Bij mij. Je begint. Ergens mee. Elke ‘opdracht’ meteen vrij interpreterend, zoals ik bij de start van het leven waarschijnlijk ook deed. Eigenlijk kun je altijd alle kanten op, hoewel de eerste foto, penseelstreek en/of kleur al ietsjes bepaald. Die is de grootste drempel. Eenmaal daar overheen blijkt dat je ook dan nog alle kanten op kunt. Vorm ontstaat vanzelf, omdat overal wel iets in te zien is. Zo kan het zijn dat ik (nog) helemaal geen vorm zie, iemand roept: cactussen, en een ander m’n kleurige geheel draait en krokodillen in een plas ziet. Dan geniet ik, want dat is precies hoe het is. Op papier, op doek, in het leven, in het klein, in het groot.

En ik heb geluk, heel veel geluk. Het meeste wat langskomt is mooi. En wint het van al wat minder is.

Dit alles laat echter niet onverlet, dat ik verder stevig plan. 😯 ???? Dit om chaos in mijn leven te voorkomen. Om zicht en vooral greep te blijven houden op mijn dagen. Rekening houdend met wie ik ben en hoeveel m’n gevoel, brein en lijf (alle drie, soms in harmonie, soms kiftend om de eerste plek) kunnen verhapstukken voor ze stevig gaan protesteren…..